Bedankt voor dit bezoek. Viruswaarheid gaat door als Voorwaarheid!

REGEL-RECHT

Drs. Mariëlle Van Heugten

 

Op 26 oktober 2022 stond ik voor de politierechter in Amsterdam, omdat ik op 20 maart 2021 op het Museumplein geen gehoor heb gegeven aan een ‘noodbevel’. Tijdens de zitting heb ik het volgende verklaard:

Mijn naam is Maria Petronella, roepnaam Mariëlle. Ik ben geboren uit XXX Van Heugten en XXXX Van Heugten-Trines. Als mens ben ik bereid hier een verklaring af te leggen.

 

Mijn vakgebied is psychologie. 25 jaar geleden heb ik mijn doctoraal behaald. Sindsdien ben ik werkzaam als psycholoog in de hulpverlening, aanvankelijk in de reguliere GGZ. Daarna ben ik korte tijd werkzaam geweest bij de politie, als inspecteur in opleiding bij het toenmalige KLPD. Sinds 2007 werk ik als psycholoog in de re-integratiebranche. Daarnaast heb ik nog diverse opleidingen gevolgd op het gebied van bewustwording, persoonlijke effectiviteit, spiritualiteit, systemisch werk en psychotrauma.

 

In mijn dagelijks werk help ik mensen om zichzelf beter te leren kennen middels zelfreflectie en zelfonderzoek; om zich bewust te worden van hun innerlijk landschap: hun eigen gevoelens, behoeften, drijfveren, overtuigingen, waarden, gedragspatronen, grenzen en valkuilen. Ik help mensen om woorden te geven aan dat wat ooit niet gezegd of gevoeld mocht worden. Om in het licht te zetten wat gezien en gehoord wil worden. Om illusies door te prikken, waarheid te zien en waarachtigheid te ervaren. Vanuit deze bewustwording kunnen zij gaan ervaren hoeveel invloed ze hebben op hun eigen leven. Bevrijding van innerlijke belemmeringen maakt de weg vrij om keuzemogelijkheden te zien en bewust beslissingen te nemen vanuit hoofd, hart en ziel.

 

Kortom: ik help mensen hun blinde vlekken te verhelderen, hun eigen kracht te ervaren, trouw te zijn aan hun eigen waarden, te staan voor datgene waarin zij geloven en op te komen voor zichzelf, hun eigen mening en visie. Om verantwoordelijkheid te nemen over hun eigen lijf en leven. En dit altijd met respect voor de mening, de behoefte en de keuzevrijheid van een ander.

 

Het is mijns inziens de verantwoordelijkheid van ieder wilsbekwaam en handelingsbekwaam volwassen mens om zorg te dragen voor diens eigen gezondheid, psychisch welbevinden en functioneren in de wereld. Hierin begeleid en ondersteun ik mensen. En hierin ervaar ik ook een voorbeeldfunctie voor mezelf, om authentiek, integer en transparant te zijn.

 

Sinds het begin van de coronacrisis heb ik met grote verbazing én ontsteltenis de psychologische tactieken vanuit overheid en media gadegeslagen: indoctrinatie, propaganda, manipulatie, dwang, drang, stigmatisering en emotionele chantage. Het creëren van angst middels eenzijdige informatie op basis van nietszeggende cijfers en opgeblazen schrikbeelden. Vijandbeelden zelfs. De grootschalige inperking van autonomie en zelfbeschikking. En de extreme censuur. Dit alles gevolgd door een ongekende volgzaamheid, intolerantie en polarisatie onder de mensen.

 

Vol ongeloof heb ik kennis genomen van het feit dat er vakgenoten waren die vergeten leken te zijn dat psychologen mensen helpen om met hun angsten te leren omgaan, in plaats van deze te bezweren middels rituelen en dwanghandelingen. En met pijn in mijn hart heb ik ervaren hoe mensen tegenover elkaar werden opgezet. Hoe zorgmedewerkers, winkelpersoneel en horecamensen werden ingezet om medemensen te discrimineren. Hoe leerkrachten werden gebruikt om kinderen te indoctrineren en traumatiseren. Hoe ‘waakzaam-en-dienstbaar’ geachte dienders chargeerden, escaleerden en geweld gebruikten jegens onbewapende en vredelievende burgers, die gebruik maakten van hun mensenrechten.

 

Vanaf het begin van de coronacrisis heb ik mij geroepen gevoeld om mijn stem te laten horen. Om kritische vragen te stellen. Om te benoemen wat niet gezegd wordt. Om op te staan voor vrijheid, democratie, zelfbeschikking en menselijkheid. Om op te komen voor hen die geen stem hebben. Vooral voor de kinderen: de toekomst van de mensheid. 

 

Ik wil op geen enkele wijze meewerken aan de instandhouding van een situatie die mijns inziens in diverse opzichten schadelijk is voor het psychisch en sociaal welbevinden van mensen. Ik kan en wil niet meewerken aan iets waar ik op morele, ethische en psychologische gronden niet achter sta. Dit zou immers betekenen dat ik ontrouw zou zijn aan mijzelf en dat ik mijzelf en alles wat ik belangrijk vind zou verloochenen. Dit zou betekenen dat ik aan cliënten die ik begeleid betreffende dergelijke thema’s gebakken lucht zou moeten verkopen. Een contradictio in terminis, want je kunt een cliënt niet verder helpen dat waar je zelf staat. Dus dan zou ik mijn beroep niet meer naar eer en geweten kunnen uitoefenen.

 

Op 20 maart 2021, op de World Wide Demonstration, die in vele landen tegelijkertijd werd georganiseerd, was ik op het Museumplein in Amsterdam, gewapend met een hartjesballon. De sfeer was verbindend en de missie was voelbaar. Toen de politie begon met het afvuren van de waterkanonnen veranderde dit de sfeer niet, integendeel. De wateraanval werd tot onze grote verrassing getransformeerd in een regenboog, een prachtig natuurverschijnsel dat door velen van ons beschouwd werd als boodschap van vertrouwen, hoop en liefde.

 

De oproep met het verzoek om het Museumplein te verlaten heb ik gehoord. Ik heb ook gehoord dat wie het plein niet zou verlaten aangehouden zou worden. Even later heb ik gehoord: “U bent bij deze allemaal aangehouden.” Op dat moment waren we met meer dan duizend demonstranten. Uiteindelijk werden er maar enkele tientallen daadwerkelijk verhoord, onder wie ik.

 

De reden dat ik geen gehoor heb gegeven aan de oproep, is dat ik niet wens te buigen voor onrecht. En mijns inziens is er waar het gaat om het coronabeleid – en de uitvoering daarvan – sprake van groot onrecht met betrekking tot de vrijheid van meningsuiting, het recht op zelfbeschikking en de menselijke waardigheid. Burgerlijke ongehoorzaamheid ervaar ik op zo’n moment als mijn plicht. En ik zou hopen dat onze overheid en ons rechtssysteem onze rechten en waarden beschermt. Wat ik echter heb ervaren is dat wij zijn opgejaagd en op een kluitje gedreven. En dat in naam van ’volksgezondheid’.

 

Dat er sprake was van een ‘noodbevel’ heb ik niet bewust meegekregen. Deze kennis zou voor mij echter geen verschil gemaakt hebben in mijn besluit, aangezien de gehele operatie mijns inziens was gebaseerd op een beleid gebaseerd op misinformatie, hetgeen de afgelopen periode in toenemende mate aan het licht is gekomen. 

 

Toch word ik hier nu berecht als verdachte van een misdrijf. Maar als ik dader ben, wie is dan het slachtoffer?

 

Ik ben uitgerust met een groot rechtvaardigheidsgevoel, een sterke intuïtie en een goed functionerende bullshitradar. En ik kan en wil niet anders dan trouw zijn aan mezelf, mijn visie en mijn waarden. Ik wil mijn morele kompas blijven volgen, zodat ik mezelf te allen tijde in de spiegel kan blijven aankijken. Daarom sta ik volledig achter de keuze die ik op 20 maart 2021 gemaakt heb, om te blijven staan op het Museumplein.

 

En als hier vandaag wordt besloten dat ik gestraft moet worden, omdat ik op compleet vreedzame wijze mijn vrouwtje heb gestaan voor onze grondrechten, dan plaats ik grote vraagtekens bij ons rechtssysteem. En dan is de reden waarom ik daar überhaupt stond, voor mij bevestigd.

Nadat we allemaal ons verhaal hadden gedaan en de twee advocaten die ons bijstonden hun pleidooi hadden gehouden, kregen we de vraag of we nog gebruik wilden maken van het laatste woord. Nou en of!De officier van justitie had namelijk enkele dingen beweerd waar ik toch nog wel even op wilde reageren.  

Zo had hij aangegeven dat hij het niet geloofwaardig vond dat ik niet had begrepen dat het om een noodbevel ging. Ik gaf aan dat hij daarmee suggereerde dat ik niet de waarheid had gesproken… en dat niets minder waar was. Dat ik immers duidelijk had aangegeven dat ik had gehoord dat we het plein moesten verlaten, dat ik had gehoord dat we aangehouden zouden worden en dat ik had gehoord dat we aangehouden waren met z’n allen… en dat als ik dan aangeef dat ik niet heb begrepen dat het om een noodbevel ging, hij dit ook van me mag aannemen. Maar dat hij in plaats daarvan een eigen invulling geeft aan wat ik wel of niet gehoord zou hebben. Dat hij daarmee voorbij gaat aan het feit dat communicatie bestaat uit een zender en een ontvanger, waarbij het mogelijk is dat de boodschap van de zender om diverse redenen niet aankomt bij de ontvanger, bijvoorbeeld door gesprekken, waterkanonnen en chaos.

Ten tweede had hij gerefereerd aan de volksgezondheid. Ik gaf aan dat ik daarom een beetje moest lachen, gezien het optreden van de politie, die de gezondheid van alle aanwezigen op de demonstratie in gevaar bracht: mensen nat spuiten met ijskoud slootwater en mensen vervolgens 5 uur vasthouden op de Leidsekade, met koude natte kleding. En ons dan ook nog met z’n allen in een volle arrestantenbus duwen, waarmee de maatregelen (waarvan ons werd verweten dat wij die niet volgden) door de handhavers zelf dus blijkbaar ook niet zo serieus genomen werden.

Ten derde had de officier van justitie het over ‘koffie drinken’. Dat was echter steeds op zondagen. De demonstratie waar het hier om ging was de World Wide Demonstration, die plaatsvond op een zaterdag. Deze was niet gekoppeld aan andere demonstraties, ook al suggereerde hij dit wel. 

Dus.

De rechter hoorde me aan. Hoorde ook de laatste woorden van mijn mede-‘verdachten’ aan. Trok zich vervolgens terug om zich te bezinnen over de uitspraak. En kwam terug met een vonnis. Zij vond dat een straf wél gepast was, omdat we toch geen gehoor hadden gegeven aan het noodbevel, dat volgens haar wél rechtmatig was. Wel kregen we een verlaging van de boete, waarbij de mensen die vandaag fysiek aanwezig waren een lagere boete kregen dan de mensen die niet waren komen opdagen.

Dus.

Veroordeeld voor een misdrijf. Met bijbehorend strafblad. Maar wel een lagere boete.

Jeej.

 

Meld je aan voor de nieuwsbrief