Bedankt voor dit bezoek. Viruswaarheid gaat door als Voorwaarheid!

Verklaring tegen de amendementen van de WHO in de Internationale Gezondheidsregeling

Dit artikel is voor u vertaald vanuit het Engels. De originele tekst vindt u hier.

Wij, ondergetekenden, verzetten ons tegen de door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) voorgestelde amendementen in de bestaande 2005 Internationale Gezondheidsregeling (IHR) en staan achter het recht van alle mensen op gezondheidssoevereiniteit en zelfbeschikking.

Het is de bedoeling dat over de amendementen 1 in de IHR wordt gestemd tijdens de 75e World Health Assembly, de jaarlijkse algemene vergadering van de WHO, die op 22 mei 2022 begint. Indien de amendementen in de Internationale Gezondheidsregeling worden aanvaard, zouden zij binnen zes maanden van kracht worden voor alle lidstaten die de gewijzigde regeling ratificeren en zouden zij juridisch bindend zijn voor deze lidstaten.

De bestaande IHR, die in 2005 is aangenomen, eerbiedigt de soevereiniteit van alle lidstaten. De voorgestelde amendementen zouden echter de bevoegdheid van de WHO om mondiale gezondheidsmandaten uit te voeren, uitbreiden en codificeren en aldus rechtstreeks indruisen tegen de nationale soevereiniteit en de rechten van de burgers.

Met deze voorstellen wordt gepoogd de wetgevende autonomie van een land in tijden van reële of veronderstelde noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid weg te nemen, door de WHO eenzijdige macht te verlenen bij de beoordeling en vaststelling van een noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid en de WHO de bevoegdheid te geven het beleid en de reactie daarop te dicteren.

Dit alles volgt op de crisis in verband met COVID-19, waarbij de WHO op alle facetten van de mondiale gezondheidsrespons grof wanbeleid heeft gevoerd door het aanmoedigen van economisch vernietigende lockdowns, het onderdrukken van vroegtijdige preventieve behandelingen en het aanbevelen van interventies met producten waarvan bewezen is dat deze noch veilig, noch effectief zijn.

Onder het mom van gezondheidsvoorschriften zouden deze amendementen de WHO in staat stellen zich uitvoerende bestuursbevoegdheden over de lidstaten toe te eigenen, waardoor ongekozen bureaucraten, die geen verantwoording af hoeven te leggen, bestuursbevoegdheden zouden krijgen.

Hieronder volgen slechts enkele van de vele dubbelzinnige en verontrustende bepalingen in de  amendementen die zijn voorgesteld door het Amerikaanse ministerie van Volksgezondheid en Sociale Zaken op 18 januari 2022.

De voorgestelde nieuwe tekst wordt vet weergegeven en voorgestelde schrappingen in bestaande tekst worden cursief en tussen haakjes weergegeven, precies zoals in het voorstel. Alle andere tekst blijft ongewijzigd.

Artikel 5: Surveillance

NIEUW 5: De WHO zal vroegtijdige waarschuwingscriteria ontwikkelen om het nationale, regionale of mondiale risico, dat is veroorzaakt door een gebeurtenis van onbekende oorzaak of oorsprong, te beoordelen en geleidelijk te updaten.

In de praktijk zou dit de WHO eenzijdig de bevoegdheid geven om een universeel systeem voor gezondheidstoezicht in te voeren, zonder openbaar toezicht of transparantie, waarbij de mogelijkheid van gecreëerde bronnen wordt opengelaten.

Artikel 9, Sectie 1

De WHO kan rekening houden met meldingen uit andere bronnen dan kennisgevingen of raadplegingen, beoordeelt deze meldingen aan de hand van de gevestigde epidemiologische beginselen en communiceert vervolgens over de gebeurtenis aan de lidstaat op wiens grondgebied de gebeurtenis naar verluidt plaatsvindt. (Alvorens actie te ondernemen op basis van dergelijke meldingen, pleegt de WHO overleg met, en tracht zij verificatie te verkrijgen van, de lidstaat op wiens grondgebied de gebeurtenis zich zou hebben voorgedaan, zulks overeenkomstig de in artikel 10 vermelde procedure.)

Door deze schrapping in artikel 9 wordt het overleg met de lidstaat tijdens een “vermeende” noodsituatie op gezondheidsgebied afgeschaft, terwijl de WHO in een positie wordt geplaatst waarin zij kan voorschrijven hoe een lidstaat binnen zijn eigen territoriale grenzen te werk moet gaan. Dit vormt een bedreiging voor de nationale soevereiniteit en het zelfbeschikkingsrecht.

Artikel 10, Sectie 4

Indien de lidstaat het aanbod tot samenwerking niet binnen 48 uur aanvaardt, zal (kan) de WHO, indien de omvang van het risico voor de volksgezondheid zulks rechtvaardigt, de informatie waarover zij beschikt onmiddellijk delen met andere lidstaten, en tegelijkertijd de betreffende lidstaat aanmoedigen het aanbod tot samenwerking van de WHO te aanvaarden, (rekening houdend met de zienswijze van de betrokken lidstaat.)

Elk land dat de verklaring van de WHO afwijst, heeft slechts 48 uur de tijd om zijn standpunt te herzien en zich te conformeren, of het wordt onderworpen aan druk van andere landen en/of strafmaatregelen zoals economische sancties. Het standpunt van het getroffen land zal niet langer in overweging worden genomen.

Artikel 12, Sectie 2

Indien de directeur-generaal, op basis van een beoordeling ingevolge dit reglement, van oordeel is dat zich een potentiële of feitelijke noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid van internationaal belang voordoet, stelt hij alle lidstaten hiervan in kennis en tracht hij met de betreffende lidstaat overleg te plegen…. Indien de directeur-generaal vaststelt en (de lidstaat is het eens zijn over deze vaststelling) dat zich een noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid van internationaal belang voordoet, vraagt hij, overeenkomstig de in artikel 49 uiteengezette procedure, de mening van het (uit hoofde van 48 ingestelde comité (hierna te noemen het “noodcomité”) over passende tijdelijke aanbevelingen.

Artikel 12 creëert een nieuwe subcategorie van noodsituaties op gezondheidsgebied, waarbij de directeur-generaal van de WHO de bevoegdheid krijgt om unilateraal pandemieprotocollen in werking te stellen op basis van de loutere veronderstelling van een “potentiële” dreiging. De bepaling dat een land moet instemmen met de beoordeling van de secretaris-generaal wordt geschrapt. Verre bureaucraten zouden de bevoegdheid krijgen om niet alleen voor hele naties, maar bij uitbreiding ook voor individuele personen een gezondheidsbeleid vast te stellen, ongeacht de wensen van de natie of de bevolking.

Nieuw hoofdstuk IV (artikel 53 bis quater): Het nalevingscomité

  1. De lidstaten zullen een nalevingscomité oprichten dat verantwoordelijk is voor:a)

    het bestuderen van de informatie die haar door de WHO en de lidstaten wordt verstrekt met betrekking tot de naleving van de verplichtingen uit hoofde van dit reglement; 

    b) Toezicht houden op, adviseren over en/of bevorderen van bijstand op het gebied van naleving teneinde het ondersteunen van lidstaten om aan de verplichtingen te voldoen die zijn opgenomen in dit reglement.

Een van de meest verraderlijke amendementen in de IHR-amendementen is de oprichting van een “nalevingscomité”, dat zal dienen als administratief- en handhavingsmechanisme om ervoor te zorgen dat de lidstaten zich houden aan de noodrichtlijnen van de WHO met betrekking tot infrastructuur, investeringsuitgaven, informatieverzameling en de implementatie van noodmaatregelen.

Kort samengevat zouden de IHR-amendementen, naast andere amendementen:

  • De surveillance van alle landen en hun burgers intensiveren.
  • De WHO de bevoegdheid geven om andere lidstaten te waarschuwen wanneer een lidstaat geen verslag uitbrengt en strafmaatregelen te treffen.
  • De directeur-generaal van de WHO de bevoegdheid geven om te verklaren wanneer en waar zich een pandemie of “vermeende” noodsituatie voordoet, met gebruikmaking van niet-vrijgegeven bronnen.
  • De directeur-generaal onbeperkte bevoegdheden verlenen om interventies vast te stellen en uit te voeren.
  • De WHO de mogelijkheid bieden om in geval van een pandemie toegang te krijgen tot
    kapitaal en dit te mobiliseren.

 

Deze machtsgreep door de WHO, haar financierders en belanghebbenden vormt een directe aanval op de politieke en economische soevereiniteit van alle naties en hun burgers.

Door de wereldbevolking herhaaldelijk in de steek te laten door een beleid te bevorderen dat overal ter wereld catastrofale economische, sociale, fysieke, emotionele en mentale schade heeft aangericht, heeft de WHO gefaald in haar opdracht als mondiale rentmeester van de volksgezondheid en kan haar niet langer worden toevertrouwd het beleid voor de burgers van de wereld te bepalen.

Om deze redenen zou de WHO niet meer geld, macht of autoriteit moeten krijgen, noch zou zij de gezondheidsagenda van de wereld mogen bepalen, noch bioveiligheidsmaatregelen mogen uitvoeren waarbij de wereldbevolking niet gebaat is.

We moeten nooit toestaan dat wereldwijde verdragen, opgesteld door ongekozen bureaucraten die geen verantwoording af hoeven te leggen, naties gaan regeren.Het is van het grootste belang dat elke natie en elk grondgebied zijn soevereiniteit behoudt, vooral in tijden van crisis, zodat de hele wereldgemeenschap kan worden beschermd tegen mondiaal gericht beleid dat grote financiële en ideologische belanghebbenden ten goede komt.

De ondergetekenden verzoeken eerbiedig dat alle naties en hun vertegenwoordigers dergelijke overeenkomsten afwijzen.

Wij zijn sterk gekant tegen de huidige IHR-amendementen, die naties en hun burgers zouden verplichten zich te houden aan de dictaten van een mondiaal orgaan dat geen verantwoording hoeft af te leggen.

Wij verzetten ons tegen elke betrokkenheid bij een wereldwijd verdrag, overeenkomst of ander juridisch bindend document dat de soevereiniteit van een natie op het gebied van de volksgezondheid zou belemmeren.

Wij stellen dat naties en hun bevolking het best in staat en toegerust zijn om de juiste beslissingen te nemen op het gebied van gezondheid.

Wij eisen dat de bevolking van elke natie zelf bepaalt hoe zij reageert op gezondheidscrises.

Als burgers van de wereld eisen wij de rechten, vrijheden en privacy van alle leden van de wereldgemeenschap op door het afwijzen van de IHR-amendementen en de poging van de WHO om de macht en het gezag over het gezondheidsbeleid weg te nemen van de plaats waar het thuishoort, namelijk bij de mensen thuis in hun eigen land.

Deel dit alstublieft met iedereen die u kent!

 

1. Een amendement is een voorstel tot wijziging van een wet of een ander officieel document. Dit kan zowel een toevoeging als het schrappen van een tekst betekenen. Het indienen van een amendement geschiedt doorgaans door een lid van de volksvertegenwoordiging. 

Meld je aan voor de nieuwsbrief