Bedankt voor dit bezoek. Viruswaarheid gaat door als Voorwaarheid!

Een nieuwe westerse religie krijgt vorm

DOOR GIGI FOSTER, PAUL FRIJTERS, MICHAEL BAKER 27 JUNI, 2022 

 

Het originele, Engelstalige artikel vindt u hier.

 

Westerse leiders hebben het de afgelopen twaalf maanden erg druk gehad met het opzetten van internationale organisaties en het invoeren van voorschriften en technologieën. Deze legitimeren, formaliseren en bestendigen de tijdens de lockdowns verworven bevoegdheden.

Ze hebben hun centrale banken protocollen laten opzetten voor de invoering van nieuwe digitale munten die het toezicht op financiële transacties van hun bevolking vereenvoudigen. ID-systemen gebaseerd op vaccinatie zijn ingevoerd (zoals de EU’s digital Covid Certificate, de Hongkong Health Code en de Digital Passenger Declaration van Australië) zodat het opsporen van personen in en tussen landen gemakkelijker wordt. CO2-begrotingen en social credit systems kunnen worden gebruikt om te bepalen wie wel of niet mag reizen en nog een redelijke levensstandaard mag genieten.

De westerse politici die zich in de covidtijd volledig te buiten gingen aan het opschorten van normale vrijheden en het controleren van mensen in hun dagelijks leven, azen dus op meer van hetzelfde, ook na de covidtijd. Ze zetten  internationaal gecoördineerde commando- en controlestructuren op om controle te blijven hebben en zich te beschermen tegen boze bevolkingen. Politici hopen dat de kudde door deze nieuwe mondiale instellingen haar leiders volledig zal blijven gehoorzamen.

Controle alleen gaat maar zo lang goed. Om de zaak echt in het gareel te houden heb je een nieuwe ideologie nodig die de macht verheerlijkt en de onderdanen een verhaal geeft dat hun onderdanigheid legitimeert. Er is dus bij de machthebbers behoefte aan een religieuze orde die de neo-feodale ideologie beschermt die tot wasdom kwam tijdens covid: eentje die het volk verdeelt en in een staat van zelfverachting houdt. 

De drie-eenheid van input

Om een nieuwe religie op te zetten, heb je eerst een pakkend ideologisch verhaal nodig. Vervolgens heb je priesters nodig. En als derde een geschikte plaats voor de ‘heilige stoel’. De eerste twee waren zo gevonden, maar het derde punt blijkt een probleem te zijn.

Laten we eens kijken hoe we ervoor staan met elk van de drie.

In de Middeleeuwen stelde de heersende ideologie dat iedereen zondig was en dat de duivel in ons allen op de loer lag, een verhaal dat leidde tot niet aflatende zelfverachting en het volk verdeelde. Als het volk zich had weten te verenigen had ze tegengas kunnen geven, maar verdeeld was het een makkelijke prooi voor de rijken. De elites van de 21e eeuw zijn op zoek naar een moderne versie van de Middeleeuwse hel en verdoemenis.

De keus op het gebied van dit soort verhalen uit de koker van fanatici van allerlei pluimage is beschamend groot, er is altijd wel een geschikte versie. Kandidaat-zondige ideologieën zijn onder meer: de woke-beweging, waarin iedereen fout kan gaan ten opzichte van de ander; eeuwigdurende klimaatcrises, waarin ieders’ activiteiten gevaarlijk zijn voor de ander: en eeuwigdurende gezondheidscrises, waarin ieder voor de ander een potentiële bron van besmetting is. 

Zo kunnen de elites hun favoriete nieuwe ideologie uitkiezen, maar er moet wel eentje gekozen worden. De massa is gemakkelijk te leiden, maar is ook wispelturig en vergeet gemakkelijk het grote verhaal. Een bruikbare religie die door deze elites gekozen wordt om de massa aan zich te binden, moet daarom goed ingebed zijn. 

Wat betreft het priesterschap is er geen tekort aan groepen die tot priesters kunnen worden opgeleid. De beste kandidaten voor deze vacatures zijn de gebakken-lucht-verkopers die overal in hedendaagse organisaties zitten. Mensen die geassocieerd worden met woorden als ‘duurzaam’, ‘ethisch’, ‘safe space’, ‘diversiteit’, ‘gezondheidsbewust’, ‘inclusief’, en andere geslachtsloze, deugdzame banaliteiten, ter identificatie van een moraliserende pestkop.

Zij verkopen al tijden het verhaal dat bestaande werknemers een bedreiging vormen voor anderen en ze daarom regelmatig bijgeschoold moet worden, met bijvoorbeeld een training op ‘onbewuste-vooroordelen’ en andere vormen van zelfkastijding. Een dergelijke laag aan bullshitverkopers treft men in bijna elke grote westerse organisatie aan. Die staan te popelen om elke overtuiging uit te dragen die hun carrière vooruit kan helpen.

Dus ideologie en priesterschap zijn, in principe, geregeld. Het knelpunt bij de opbouw van een nieuwe westerse religieuze orde is de heilige stoel. Wat hier nodig is, is niet een kopie van het moderne pausdom in Rome, dat maar relatief weinig werkelijke macht heeft over de vele Rooms-katholieken in onze huidige wereld. Wat nodig is, is een kopie van de pauselijke organisatie die tijdens de Middeleeuwen een macht in Europa was waarmee daadwerkelijk rekening gehouden moest worden: een ideologische grootmacht met enorme belastinginkomsten die zo het onderwijs, de gezondheidszorg en religieuze diensten domineerde. Een grootmacht die priesters opleidde en uitzond, die toezicht hield op de leercentra, het onderwijs in lezen en schrijven organiseerde, een groot stelsel van opvanghuizen in stand hield en diverse oorlogen (waaronder de kruistochten) voerde, enzovoort. Die veel dingen deed die wij nu als slecht zouden beschouwen, maar ook dingen deed die de meeste mensen goed vinden, zoals ziekenzorg en het voortzetten van kennis van eerdere beschavingen in kloosters en bibliotheken. Dat is het machtige Rome dat nodig is om een nieuwe westerse religie te versterken.

Waar is de Heilige Stoel?

Plaatselijke priesters hebben een pausdom nodig voor een samenhangend verhaal, om te voorkomen dat ze van hun ideologie afdwalen. Stel je voor dat een plaatselijke priester zijn plaats vergeet en serieus begint te worden over ethiek of duurzaamheid (of de werkelijke betekenis van een ander woord dat onlangs is gekaapt en uitgehold), en vraagtekens begint te plaatsen bij bijvoorbeeld belastingontduiking en de vele reisjes van de happy few. Dat kunnen we niet hebben!

En als er van tijd tot tijd nieuwe informatie opduikt, kan je er niet van uitgaan dat deze vanzelfsprekend gunstig in de leer zal worden geïntegreerd zonder tussenkomst van een pausdom voor de juiste interpretatie en verdere sturing. Wanneer sturing niet wordt gegeven of niet duidelijk genoeg is, zouden mensen zich kunnen wenden tot een groep van “meer ruimdenkende priesters”, wat de hele godsdienst kan ondermijnen. Ook dat kunnen we niet hebben!

Waar zouden onze elites dan hun religieus hoofdkwartier kunnen vestigen van waaruit zij daadwerkelijk gezag kunnen uitoefenen om de plaatselijke priesters in het gareel te houden? 

De gedachten gingen tot dusver uit naar de Wereldgezondheidsorganisatie, in de hoop dat men door deze keuze drie vliegen in één klap zou vangen. De WHO zou het gebruik van medische noodbevoegdheden tijdens zg. lockdowns kunnen normaliseren en goedkeuren. Zij zou automatisch een bepaald verhaal presenteren als de nieuwe ideologie. Zij zou een nieuwe, op gezondheidszorg gebaseerde, internationale bureaucratie kunnen vestigen die macht heeft over lokale bureaucraten in de gezondheidszorg en over iedereen die onder de vlag van “gezondheidszorg” valt. 

Alles wat “duurzaam”, “ethisch” of “veilig” is, kan onder dit vaandel van “gezondheid” worden samengebracht. Het pausdom zou kunnen worden versterkt met een paar vertrouwelingen (Anthony Fauci en consorten) die toezicht zouden houden op de voordracht van ideologische verfijningen die door de politieke elites worden verlangd, zoals passende vrijstellingen voor henzelf en hun vrienden. Zij zouden ook de verantwoordelijkheid op zich kunnen nemen voor het organiseren van inquisities om ideologische tegenstanders te neutraliseren en te elimineren. Het script voor hoe de WHO een nieuw soort middeleeuwse rooms-katholieke kerk zou kunnen worden, ontstaat dan als vanzelf.

Het beste bewijs van zo’n soort samenwerking door onze elites is de recente poging om via de WHO nationale soevereiniteit te ondermijnen. Deze poging kan en moet tot op de bodem uitgezocht worden om na te gaan wie haar heeft gefinancierd, wie de voorgestelde wetgeving heeft geschreven, welke nationale regeringen deze hebben gesteund, wie binnen die regeringen deze steun hebben gegeven, enzovoort. Dit is de eerste concrete uiting van de opkomst van een globalistische elite, waarmee onderzoekers nu een echte kans krijgen om te zien wie “zij” zijn en hoe “zij” zich organiseren en samenwerken.

Onze Verlossers

De WHO heeft als hoofdkwartier van een nieuw westers pausdom een fatale tekortkoming: zij bestrijkt de hele wereld en wordt dus medegefinancierd door een groot aantal regeringen. Sommige daarvan hebben geen belang bij “de woke-beweging” en andere ideologieën die onze westerse wereld verdelen. Deze regeringen vertegenwoordigen bevolkingen die genoeg ervaring hebben met het kolonialisme om de “vernieuwing” waar het Westen naar streeft, te herkennen en te verwerpen. 

Dit is de belangrijkste reden waarom het voorstel om de WHO de ideologische leiding en controle over het gezondheidsbeleid in de wereld te laten overnemen, een halt werd toegeroepen: het werd door Afrikaanse landen getorpedeerd, alsook door India en China. Hoewel het Westen het later nóg eens kan proberen, houdt de opzet van de WHO in dat elk genomen besluit later weer kan worden teruggedraaid. Dit is geen blauwdruk voor een goed functionerend pausdom.

De westerse elites hebben dus alternatieve kandidaten voor de Stoel nodig, voor het geval dat de WHO niet doet wat zij moet doen. Zij hoeven geen controle uit te oefenen op priesters in Afrika of in een groot deel van Azië: het is hun eigen bevolking die in het gareel moet worden gehouden, niet de hele wereld. In die zin was het inzetten op de WHO enigszins een miscalculatie door de behoefte aan controle over het Westen te combineren met een soort terugkeer naar het kolonialisme. Wat beter zou passen als nieuw ideologisch hoofdkwartier, althans in het begin, is een organisatie die voornamelijk de kern van de westerse bevolking bestrijkt en die al een commandocentrum en -structuur heeft. Bij voorkeur zou het iets moeten zijn dat al is voorbehouden aan westerse politici, die net als kardinalen, de toekomstige pausen zouden kunnen kiezen.

De Komende Opstanding

Zoiets als de NAVO zou heel goed passen. De NAVO heeft de voorbije 30 jaar met de duimen gedraaid en was wanhopig op zoek naar een nieuwe missie. De Oekraïne-crisis heeft de NAVO tijdelijk nieuw leven ingeblazen. Dit heeft geleid tot het aantrekken van voorheen onafhankelijke Europese landen (zoals die vervelende voormalige buitenbeentjes in Scandinavië, Zweden en Finland) als nieuwe aspirant-leden. De geografische reikwijdte van de NAVO is nu bijna perfect in overeenstemming met die van het gewenste nieuwe pausdom. Het enige wat nodig zou zijn is om van een organisatie die erop gericht is “ons te behoeden voor oorlog” te veranderen in een organisatie die erop gericht is “ons te behoeden voor alles”. 

Een kleine stap voor de NAVO, een reuzensprong voor westerse politieke elites.

De NAVO – of een organisatie die qua reikwijdte en leiderschap sterk op de NAVO lijkt – zou spoedig met de regalia van een nieuw ideologisch pausdom kunnen worden bekleed en directe zeggenschap kunnen krijgen over de vele kleine bisdommen binnen de westerse landen. Hieronder bevinden zich op zijn minst de gebakken-lucht-instellingen en ondergeschikte gezondheidsbureaucratieën. Deze nieuwe internationale ideologische organisatie zou aanvankelijk een ongemakkelijke alliantie vormen met toppolitici in westerse landen. Na verloop van tijd zou deze organisatie natuurlijk onvermijdelijk meer rivaliteit gaan vertonen jegens de oprichters, de toppolitici in de westerse landen. Net als in de Middeleeuwen zouden kerk en heersers ideologische bondgenoten zijn met een gemeenschappelijke groep slachtoffers (de overgrote meerderheid van de mensen). Ze waren echter rivalen toen het aankwam op de middelen en de uiteindelijke loyaliteit van hun slachtoffers.

Wat mogen we van zo’n systeem verwachten? Een overkoepelende instantie op het gebied van gezondheid die een stroom van bijgeloven verkondigt en daarmee verdeeldheid zaait en ontwrichtend is, zou in de eerste plaats de productiviteit van de plaatselijke zorgverleners sterk doen verminderen. We hebben al een afname van levensverwachting gezien in landen die lockdowns oplegden, en een vergelijkbare verslechtering van de volksgezondheid kan verwacht worden in de kielzog van toekomstig bijgeloof op het gebied van gezondheid. Een soortgelijke achteruitgang kan worden verwacht in de geestelijke gezondheid en de economische productiviteit van particuliere ondernemingen, aangezien toezicht en kleinering door een nieuw priesterschap een grote rem zetten op de productiviteit en het concurrentievermogen. 

De achteruitgang in de gezondheid en de productiviteit van de bevolking zal deze politici niet diep raken. Zij gebruiken hun ideologische invloed om hun eigen posities te verstevigen. Op langere termijn zal die achteruitgang wel een verschil maken in de concurrentiepositie van hun landen. Terwijl de elites profiteren van zo’n nieuw pausdom, is dat de prijs die betaald moet worden.

Reddende Krachten

Welke krachten zijn in staat om deze destructieve nieuwe ideologie te doorbreken? De twee voornaamste kandidaten zijn concurrentie en nationalisme.

De wereld ontwikkelt zich langzaam tot militaire en economische machtsblokken: het ene blok de combinatie China en Rusland en het andere het Westen. Zelfs binnen dit westerse blok zullen landen en regio’s die erin slagen het nieuwe pausdom te weigeren, beter gedijen dan andere, doordat zij de dynamische, energieke, vrijheidszoekende elementen binnen hun bevolkingen stimuleren. De jaloezie die hierdoor ontstaat zal een echte uitdaging zijn voor de nieuwe ideologieën.

Wat kan de nieuwe verlichtingsbeweging doen om de zaak sneller de goede kant op te brengen? In veel westerse landen, waaronder de grote EU-landen, is het antwoord “niet veel op korte termijn”. De belangen van partijen die aansturen op de consolidatie van de noodbevoegdheden, zoals de mainstream media en de belangrijkste politieke partijen, zijn enorm groot. 

In andere Europese landen, zoals Zwitserland, lijkt dit scenario wel te kunnen worden vermeden, waarmee ‘wij’ daar een kans krijgen. Deze landen hebben de realiteit van de huidige situatie al onderkend en zijn bewust buiten de westerse superstructuren gebleven, met inbegrip van zowel de NAVO als de EU. 

Het belangrijkste strijdtoneel op korte termijn zullen waarschijnlijk de VS zijn. Door hun federalistische structuren zullen de Amerikanen zich verzetten tegen de komst van een nieuw seculier pausdom. Als de NAVO gebruikt gaat worden als zetel van de nieuwe pausen, dan zal het Amerikaanse veiligheidsestablishment sterk in de verleiding komen om zich aan te sluiten bij de andere machtige Amerikaanse belangengroepen , Big Tech, Big Pharma, de globalisten en de woke-beweging, die hard op weg zijn naar een ideologische overwinning.

De ogen van dappere en vrije burgers in het Westen zijn gericht op de VS. Moge het daar goed gaan met liefde en waarheid.

 

Meld je aan voor de nieuwsbrief