Bedankt voor dit bezoek. Viruswaarheid gaat door als Voorwaarheid!

Waar zijn ze?

Waar is de jeugd die opstaat tegen onrecht?

Door Peter Cirk

Dit artikel verscheen eerder op Facebook.

Als ik in mijn herinneringen terugga en naar boven haal waar veranderingen hun oorsprong vonden, dan kom ik uit bij de jeugd. De jongvolwassenen zeg maar, die betrokkenheid toonden bij de maatschappij en HUN toekomst. Geen beroepsdemonstranten, zoals tegenwoordig bij Antifa of milieuclubjes, nee gewoon uit een gezamenlijk belang, betrokkenheid en vanuit zelfdenkend analytisch vermogen.

Denk aan de bezetting van het Maagdenhuis, de provo’s, de kraakbeweging (toen nog met een nobel doel). De vele demonstraties en mentale confrontaties met de overheid en de fysieke confrontaties met de politie. Allemaal het gevolg van de jeugd die opstaat tegen onrecht.

Onrecht is altijd de basis geweest van verzet en zal dat ook altijd blijven, want ik heb nog nooit iemand horen klagen dat hem recht werd gedaan.

Maar waar zijn ze?

Hebben wij ouderen verzaakt in onze opvoeding? Hebben de scholen verzaakt in hun taak kinderen voor te bereiden op de grote boze wereld? Vast wel, daar ben ik van overtuigd, maar wie heeft opgelet weet dat er op scholen een programma achter zit, uitgesmeerd over decennia, dat kinderen een bepaalde richting op stuurt met een bijna kritiekloos apathische houding. De ouders werden in datzelfde programma gedwongen beiden te gaan werken in verband met stijgende kosten en verloren daardoor de aandacht voor hun kinderen. Die aandacht werd vervangen door schuldgevoel en ondertussen viel de stabiliteit voor kinderen in duigen. Want thuis werd alles afgekocht met koek, snoep en prullaria, en op school stond er elke week een andere leerkracht voor de klas.

De jongvolwassenen hebben geleerd vooral voor zichzelf te moeten zorgen door het ontbreken van stabiliteit en wij zien dat op allerlei manieren terug. Studenten die alles toelaten, tot aan vernedering toe, om maar bij een club te mogen horen.

Laten we het maar helemaal niet hebben over de indoctrinatie met betrekking tot genderkeuzen bij onze jongsten en de gelatenheid van veel ouders over dit onderwerp. Jongeren die zich heel makkelijk laten verleiden tot criminaliteit, om maar ergens bij te horen. Jongeren die zich opsluiten voor de grote boze wereld en geen flauw idee hebben hoe ze iemand wel of niet kunnen vertrouwen.

Meisjes die zich laten verleiden, door vieze mannekes, die misbruik maken van hun schreeuw om aandacht en vervolgens in een web zitten, waar ze nauwelijks op eigen kracht uit kunnen ontworstelen.

We hebben er een zooitje van gemaakt met zijn allen en je kunt je in alle redelijkheid afvragen, of we die vraag “Waar is de jeugd?” wel mogen stellen.

Wachten tot de jeugd opstaat, tegen de tirannie die over hen en ons uitgestort wordt, is hetzelfde als wachten op het busje dat niet komt.

De jeugd die wel opstaat, zijn de jonge boeren die hun toekomst naar de gallemiezen zien gaan. De rest slaapt, verborgen met hun hoofd in Tik-Tok, in influencers, in dromen die niet vanzelf uitkomen. Leven bij de dag en het volgende festival.

We hebben zitten slapen met als gevolg dat de strijd, waar wij de jeugd zo hard bij nodig hebben, wordt gestreden door de 45-plussers. En dat is maar een getal. Natuurlijk zijn er betrokken jongeren, maar ze zijn sterk in de minderheid.

Waar is de jeugd?

De vraag stellen is het antwoord geven, zoals hierboven wel blijkt.

Misschien moeten we de vraag omvormen in:

Hoe krijgen we de jeugd zover dat zij hun laptop en gsm dichtklappen en hun ogen op de wereld richten en zien wat er voor hen ligt?

Hoe krijgen we de jeugd zover dat zij zelf gaan nadenken over wat zij met hun toekomst willen?

Hoe laten we hen inzien dat wij afstevenen op een wereld die voor niemand goed is, behalve voor een paar knettergestoorde psychopathische welgestelden?

Hoe brengen wij de jeugd bij dat ze een wereld van privileges, automatisch verbonden met verraad, chantage en manipulatie ingaan als we niets doen?

Er is maar één manier en dat is als de gesmeerde bliksem met hen in gesprek gaan, hun ogen en oren te openen, hun denkvermogen te herstellen. Daar moeten wij denk ik beginnen en het verschil maken.

Je kunt beginnen het gesprek aan te gaan, bij hen die jouw vertrouwen en het als een olievlek laten verspreiden.

Makkelijk?

Nee, natuurlijk niet! Strijden, oorlog voeren, verzet plegen. Dat zijn keuzes met consequenties waar we de afgelopen 3 jaar voorbeelden te over hebben gezien. Knokken voor vrijheid gaat nu eenmaal gepaard met offers. Eenmaal die weg gekozen, wordt de brug opgehaald en kun je niet meer terug.

Mijn boodschap aan de jeugd

Strijd in liefde en zorg voor elkaar.

Klap je laptop dicht, laat je gsm uit en ga in gesprek met mensen die je de echte geschiedenis van ons land en leven kunnen vertellen, omdat zij erbij waren, of omdat zij de verhalen van hun vaders en moeders kennen. Dit zijn de mensen die je kunnen laten inzien welke koers er gevaren wordt en waar dat jou naartoe brengt. Praat ook vooral met elkaar, je leeftijdsgenoten van een andere afkomst en luister goed naar elkaar zonder te oordelen. Denk na over wat de ander je vertelt vanuit zijn/haar perspectief, zonder elkaar te haten, want dat past goed in het straatje van het pluche.

Strijd in liefde en zorg voor elkaar.

Onderstaand vind je een link, die aansluit op wat ik hier heb geschreven.
The 2 Party System and the Dumbing Down of America (rumble.com)

 

Meld je aan voor de nieuwsbrief